Persoonlijk

Re-integreren voor dummies (deel 2)

Na het plaatsen van mijn vorige tekst over re-integreren met een psychische kwetsbaarheid gebeurde er veel. Ik kreeg ontzettend mooie reacties en complimenten over mijn openheid. Dat leidde ertoe dat ik met meer vertrouwen in mijn kwaliteiten ging solliciteren en met zelfs voldoende zelfvertrouwen reageerde op een vacature én meteen in de sollicitatiebrief al aangaf dat ik momenteel een uitkering ontvang vanwege mijn psychische gezondheid. En spoiler alert: ik heb de baan gekregen! In dit tweede deel van Re-integreren voor dummies wil ik vertellen hoe het solliciteren is gegaan en wat me geholpen heeft.

Naar mijn idee heerst er in de Nederlandse (ik heb het gevoel dat het iets typisch Hollands is) maatschappij een gevoel van angst bij openheid en nabijheid. Ik ben zelf opgevoed met het idee om niet te veel van mezelf bloot te geven. Een bepaalde mate van gereserveerdheid behouden. Dat is bij mij een ‘beetje’ doorgeschoten naar grote paniek bij intimiteit en de angst om altijd teveel te zijn wanneer ik ook maar een klein beetje ruimte inneem.

Toen ik dan ook voor de betreffende baan telefonisch werd benaderd en er vriendelijk werd gevraagd wat ik nodig zou hebben op de werkplek om me goed te kunnen voelen, ontstond er een systeemfout in mijn hoofd. ERROR. Terwijl ik juist hoopte dat zo’n vraag me eindelijk eens gesteld werd.

Ik weet niet meer wat mijn antwoord was, ik weet alleen nog dat ik, na het telefoongesprek, een pittige discussie met mezelf heb gevoerd. Dat kun je je als volgt voorstellen: ik zit op een stoel, maar ik ben me absoluut niet bewust van mijn omgeving, ik ben volledig in mezelf gekeerd. In mijn hoofd zegt het ene stemmetje voorzichtig: je hebt het goed gedaan, terwijl een andere stem me uitscheldt en zich afvraagt waarom ik in godsnaam niet gewoon even normaal doe. Je mag deze ruimte helemaal niet innemen. Je bent zielig, zwak, je trekt aandacht. Rot op.

Het kost me veel energie om die boze stem uit te schakelen of er geen aandacht aan te besteden. Die stem kan me er makkelijk van overtuigen dat ik mezelf pijn moet doen en niet mag bestaan. Die momenten van een afwezige bewustzijn worden ook wel dissociaties genoemd. Een dissociatie eindigt ook weer, de ene keer sneller dan de andere keer. Toen ik weer terug op aarde was, om het zo maar te zeggen, was ik gelukkig wel weer opgelucht en blij vanwege de manier waarop de potentiële werkgever met mijn situatie was omgegaan.

Een dag later kreeg ik te horen dat ik op gesprek mocht komen. En in dat gesprek gebeurde eigenlijk alles waarvan ik niet meer wist dat bestond: we voerden een normaal gesprek, ik werd niet uitgehoord over mijn kwaliteiten en vaardigheden, er was voldoende lucht en er werd aan me gevraagd wat ik nodig heb om te kunnen functioneren zoals ík wil functioneren. Toen ik aangaf dat ik eerlijke, duidelijke communicatie belangrijk vind, ofwel: dat als er iets met mij is, ik dit kan bespreken, begrepen ze meteen waar ik naar op zoek was. De volgende dag hoorde ik dat ik ben aangenomen.

Kortom, lieve mensen, mede door jullie liefde na mijn openheid met re-integreerproblemen heb ik de stap durven te zetten om eerlijk te zijn. En nu ik toch al een behoorlijke tijd bezig ben met mezelf meer kwetsbaar opstellen en dit soort teksten te schrijven, geheel tegen mijn natuur en boze stemmen in, durf ik wel te zeggen dat het werkt. Open zijn, eerlijk zijn. Het helpt orde in mijn eigen chaos scheppen, het helpt me meer vertrouwen te krijgen in mezelf.

Maar misschien heb ik ook wel gewoon geluk of het een en ander mee. Ik begrijp dat het niet voor iedereen meteen zo opgelost is: eerlijk zijn en een baan krijgen. Daarom heb ik, op basis van reacties op deel 1, een aantal organisaties op een rij gezet die je kunnen helpen bij re-integratie met psychische kwetsbaarheid:

  • Individuele Plaatsing en Steun (IPS): als je nog in behandeling bent, kun je IPS aanvragen. IPS biedt ondersteuning bij het vinden en behouden van een baan.
  • Je kunt bij je gemeente/UWV vragen of je in aanmerking komt voor de Banenafspraak. Als je onder die doelgroep valt, ben je snel vindbaar voor werkgevers die op zoek zijn naar een nieuwe werknemer (eventueel met arbeidsbeperking – dat is voor werkgevers namelijk financieel interessant (en ja, dat vind ik ook best stigmatiserend)).
  • Stichting Studeren & Werken Op Maat (SWOM): een organisatie die hoogopgeleide (HBO/WO) mensen met een arbeidsbeperking helpt om een baan op niveau te vinden.
  • Everyday Heroes is een stichting die zich inzet voor een meer inclusieve arbeidssamenleving. Ik begrijp alleen niet zo goed wat zij doen. Sorry voor deze slechte tip.
  • Lees hier meer over het onderwerp, namelijk over het manifest ‘Psychische Diversiteit Werkt’.

Tot slot de laatste tip: vraag bij je gemeente of UWV na of er een re-integratie-/jobcoach is die ervaring heeft met arbeidsbeperking door psychische gezondheid. Uit een aantal reacties op mijn vorige artikel bleek namelijk dat die er wel zijn. En als je er helemaal niet uitkomt, volgens mij is dat best een gat in de markt: re-integratie voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Dus je kunt altijd nog daar zelf een bedrijf in beginnen.