Persoonlijk

Traumaontkenning

De man die tegenover me zit ken ik al bijna twee jaar. Ik zie hem wekelijks. Hij is altijd (echt altijd) vriendelijk tegen me. Ik mag hem graag. Toch ben ik doodsbang voor hem nu. Hij is vaak ineens een totaal andere man. Zo ook vandaag.

Het zweet breekt me uit. Ik zie wel de man die ik ken, ik hoor zijn stem, zijn bemoedigende woorden, ik merk hoeveel moeite hij doet om me in het hier-en-nu te houden. Maar ik zie ook iets anders. Een andere blik in zijn ogen. Ik zie een man die ik niet kan vertrouwen, iemand die me iets aan wil doen voor zijn eigen plezier.

Mijn hoofd is leeg en mijn lichaam staakt. Hij vraagt me op te staan, maar ik kan niet meer bewegen. Mijn knieën begeven het. Ik durf de man tegenover me niet aan te kijken. Ik ben zo bang. Hij vraagt of hij mijn hand mag pakken, ik schud heftig van niet. Dan word ik duizelig en misselijk, bang te moeten overgeven, maar ik wil niet opstaan om naar de wc te gaan. Ik wil helemaal niets meer, ik wil niet meer bestaan.

Trauma, mwah
Ik heb altijd gezegd dat ik geen trauma heb. Trauma wordt uitgelegd als een ‘heftige’ gebeurtenis in het verleden die een ‘ingrijpende’ invloed op je leven heeft. Wat is heftig en wat is ingrijpend? Ik vind mijn zogenoemde ‘traumatische’ gebeurtenis niet heftig genoeg en de invloed op mijn leven valt ook wel mee. Maar belangrijker nog: ik vind dat ik niet mag spreken over een trauma, omdat ik de gebeurtenis zelf voor een deel heb veroorzaakt. Ik heb geen duidelijke grens gesteld, ik was überhaupt onduidelijk over wat ik wilde én het belangrijkste: ik had veel te veel alcohol gedronken. Eigen schuld, dikke bult.

Tja, dat kan mijn hoofd wel vinden. Mijn lichaam vertelt me toch iets anders nu ik in therapie niet meer onder het bespreken van mijn problemen met intimiteit uit kom. Ik ben niet onbekend met trauma en traumatherapie, maar hoe mijn lichaam nu reageert, is toch wel nieuw. De gebeurtenis waar ik voorheen EMDR voor heb gevolgd, is heel duidelijk en daar had ik geen schuld in. Ik was namelijk ‘gewoon’ slachtoffer van een agressieve overval.

Wat is normaal?
De gebeurtenis waar mijn lichaam nu zo hard op reageert, ligt ingewikkelder. Het is iets tussen (oudere) man en (jongere) vrouw, iets met afhankelijkheid, iets met macht en iets met grenzen. Ik heb de man wel toegang gegeven tot mijn huis, tot mijn lichaam, maar tot hoe ver gaat die toegang? Wanneer moet ik (of wij, als vrouwen) duidelijk nee zeggen of op voorhand aangeven wat ik wel en niet wil en wanneer is het een algemene grens waar je gewoon niet overheen gaat? Wat is normaal en wat niet? Die vraag speelt mijn hele leven op alle fronten een grote rol, dus dat ik van deze gebeurtenis erg in de war raak, is misschien niet zo gek.

Straf
Bovenop de vervelende gebeurtenis die heeft plaatsgevonden, geef ik mezelf ook nog eens de schuld. En straf. Had ik maar nee moeten zeggen, had ik maar niet te veel alcohol moeten drinken en had ik hem naderhand maar heel duidelijk gemaakt dat ‘ie een grens over is gegaan. En had ik het verdomme maar niet vaker laten gebeuren.

Mijn therapeut vraagt me of ik weet dat ik geen straf verdien. Ik zeg dat ik dat weet. Hij vraagt me of ik weet dat ik mezelf geen pijn hoef te doen. Ik zeg dat ik dat weet. Hij vraagt waarom ik het dan toch doe. Ik zeg dat ik dat niet weet.

Praten helpt?
Het idee is dat ik nu eens woorden durf te geven aan de gebeurtenis en dat ik die woorden dan ook nog eens deel. Als ik mijn therapeut moet geloven, helpt het delen van de gebeurtenis in contact met een veilig iemand die me begeleidt en me in de gaten houdt. Het zorgt ervoor dat mijn hersenen niet meer het plaatje van de andere man op allemaal mensen plakt. Het zorgt er dus voor dat ik weer wat meer grip krijg op de realiteit. En dat ik weer mensen ga vertrouwen.

Nou. Ik ben nogal cynisch wat dat betreft. Ik kan me niet voorstellen dat iemand de gebeurtenis serieus neemt. Ik ben daar nogal vasthoudend in, omdat ik eigenlijk doodsbang ben dat iemand me gaat uitlachen. En dan lach ik mezelf maar alvast uit. Ik wil een soort bewijs, een kaartje waarop staat: deze gebeurtenis voldoet aan een trauma, je mag erover praten. Maar iedereen die dat tegen me zegt, geloof ik niet, omdat ze de gebeurtenis nog niet hebben gehoord. En ik durf ze het niet vertellen, omdat ik bang ben dat… Je begrijpt het, een cirkeltje.

Ik probeer zelf zo veel mogelijk aan mensen over te brengen dat het gaat om hun beleving. Dat ze verdrietig mogen zijn, dat het iets moois is om toe te laten. Ik zou zo graag willen dat ik dat met net zo veel genegenheid tegen mezelf zou kunnen zeggen.

One Commnet on “Traumaontkenning

  1. Mirjam Giphart schreef:

    Oef… au… herkenning en verdriet in mn lijf en begrip en woede in mn kop. Je beschrijft t zo dat ik lezend niet onder de fragmentatie lijk uit te komen. Spannend is dat. Bedankt voor je leerzame bijdrage aan mijn ervaringsdeskundigheid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *