Poëzie

Grom

Je bent losser van de natuurwetten.
Geen losgeslagen wild, dat is meer
wat ik in het water zie:
rode ogen, kapotgebeten lippen en
wegkijken, altijd wegkijken.

Pak eens een vlam en kom jagen,
stop me in je val en smeek me
mijn thuis achter te laten:
bos van zelfgemaakte
takken, aarde, uitwerpselen,
restjes van kapotte
mannen, onze kinderen in bomen
hoog verstopt (of weggestopt?)

Ik teken met een tak in de lucht een pijl
naar bladeren onder tenen,
presenteer mezelf in spreidstand en
voel de wortels aan vingertoppen.
De mieren zien in mij een nest.

Jij blijft een mens zonder wetten,
trekt je kleren uit, blaast
insecten weg en spuugt tussen mijn benen.
Ik grom en kijk nergens heen.

Voor The Low Countries vertaald door Paul Vincent.

Illustratie: Marije Mast