Pinguïns

op mijn buik druk ik met
handpalmen tranen uit mijn ogen

en ik denk aan hoe we tijdens yoga
onze handen warm wrijven en ze als
kommetjes op onze oogleden leggen

en ik denk aan de twist waarbij we
in zithouding met onze rechterhand
op linkerdijbeen over linkerschouder kijken
zo goed mogelijk uit onze wervels brekend en
mijn nek langer en langer en langer strekt tot
ik woon in een tijd waarin ik nog niet was

en ik denk aan het paren van pinguïns
hoe de man tegen de rug van de vrouw wacht
zijn kin op haar kop tot zij zo roerloos
dat hij kan beginnen met klimmen

en ik denk aan het huis waar alleen
zieke mensen komen en mensen
die betaald krijgen om dingen tegen
de zieke mensen te zeggen en gratis
mee te eten met het voedsel dat de zieke mensen al
plein- en kassameisjesvrezend verzamelen

vriendinnen sturen me sinds dat huis
dagelijks (of tweedagelijks in de winter) filmpjes
met pinguïns waarin ik mezelf herken
al waggelend door een wereld waar ik niet
lang overleven zal ook al zijn er
reddingsacties op touw en worden
er speciale Facebookpagina’s aangemaakt

op Wikipedia lees ik dat de paring niet zo eenvoudig is
iemand die weleens geprobeerd heeft twee flessen
op elkaar te leggen weet hoe moeilijk het is
vertelt de schrijver mij en vastbesloten
alles te leren over pinguïns en andere wezens

lees ik: dieren verwonden zichzelf ook
maar alleen in gevangenschap en over
mijn linkerschouder vraag ik mijn kat wie
vandaag wie gevangen houdt

Gerelateerde artikelen