Noodweer

‘De tijd is een kromming, jaren geleden is dichterbij nu dan gister.’
Uit: Noodweer, Marijke Schermer.

In Noodweer beschrijft Marijke Schermer hoe je dijken kunt bouwen tussen jezelf en een storm aan herinneringen. En hoe de natuur het uiteindelijk wint, hoe het water alsnog aan je lippen komt te staan (- in het boek letterlijk, wanneer de rivier maar blijft stijgen en stijgen en stijgen en het water je zo insluit dat er geen beweging meer mogelijk is).

Noodweer gaat over stoppen met praten. Of eigenlijk, over niet eens beginnen. Niet praten, niet in beweging kunnen komen. Want daarmee is alles wat er was wat verder weg. Maar net als de regen kunnen gebeurtenissen van jaren geleden ineens opkomen. Als haperingen in je lichaam, in je geest, een plotselinge uitroep, een ademstok, een bibbering. Maar net als de regen kun je het zien als iets wat weer over gaat, iets wat erbij hoort, iets waar je wel van kunt balen maar ook iets om weinig aandacht aan te besteden en niet te lang bij stil te staan. Dof geworden ga je eraan voorbij.

Niet kunnen praten over wat je hebt meegemaakt, is een noodweer op zich. Zelfs met het water aan je lippen kun je nog woorden inslikken.

Terwijl ik het boek las, dacht ik aan de therapieën die ik deed, wetenschappelijke literatuur die ik volgde en zelfhulpboeken die ik las. Daar vond ik niet het antwoord op de vraag hoe je begint met praten, met vertellen, met het vinden van een stem en woorden en nog kunnen ademhalen tussendoor. In Noodweer vond ik het antwoord overigens ook niet, maar ik wist me wel gezien en herhaalde deze zin. Zachtjes hardop.

‘Het is niet de fout dat ze het nooit verteld heeft, het is verkeerd dat het ooit is gebeurd.’